dinsdag 1 april 2014

Ocampo El Rosario - Agua Prieta (Amerikaanse grens) (Mexico)


Adios Mexico

Na afscheid genomen te hebben van de vlinders gaan we naar San Miguel de Allende. Dit is wat ons betreft een van de mooiste stadjes van Mexico. We vinden een leuk binnenplaatsje midden in de stad waar we kunnen kamperen. We zijn in gezelschap van enkele Duitse en Amerikaanse campers. Allereerst bewonderen we de galerie van de Mexicaanse schilder David Leonardo. Prachtige schilderijen in een geheel eigen stijl en kleuren. Ook heeft hij zowat alle muren van de galerie in deze stijl geschilderd. Er is in het Instituto de Allende, waarin zich ook de galerie bevindt, een school voor moderne kunsten. Helaas wordt er geen les gegeven als wij er zijn.  Het stadje is ook erg gezellig om gewoon wat doorheen te slenteren. Het is een plaatsje dat erg geliefd is bij Amerikaanse pensionado’s en dat is op straat goed te merken.

Muurschilderingen van David Leonardo





’s Middags gaan we naar de botanische tuin met daarnaast een terrein waar een vogelshow te zien zal zijn. Na lang wachten komen tegen de avond een soort spreeuwen die in grote groepen figuren maken in de lucht. Eigenlijk net zoiets als enkele jaren geleden in Jubbega.







Onderweg naar Guanajuato gaan we eerst Santuario de Atotonilco bezoeken. De kerk is rijkelijk gedecoreerd van binnen en het is een pelgrimsplaats die vanuit heel Mexico bezocht wordt. Ook Guanajuato is weer een aardige stad. We camperen op een RV (Recreation Vihicle) park buiten de stad. Er staan weer veel Canadezen en Amerikanen met enorme Big RIG’s. Campers van meer dan 15 meter. Met de bus gaan we naar de stad waar we met een kabelbaan naar een plek boven de stad gaan om van het mooie uitzicht over de in felle kleuren geschilderde huizen en kerken te genieten. Als we weer beneden komen worden we verrast door een openlucht concert op een pleintje, dit keer in een kiosk zoals we die in Nederland in sommige dorpen ook wel kennen.





De big RIG's zijn erg groot, of zijn wij nou zo klein?
Openlucht concert in de kiosk.




















Na Guanajuato gaan we noordwaarts via Aguacalientes, Zacatecas richting Durango. Net voor Durango komen we bij N.P. Sierra de Organos. We kunnen in het park kamperen. Helemaal alleen en heerlijk rustig met om ons heen prachtige rotspartijen die opdoemen in een vrij vlak landschap.



Ons volgende doel is Barranca del Cobre oftewel Copper Cañon. Omdat de afstanden erg lang zijn halen we het niet in een dag en overnachten we in Hidalgo del Parral bij een twijfelachtig Motel. Achteraf valt het erg mee, het blijkt toch niet echt een bordeel te zijn. De volgende dag bereiken we Creel, de uitvalsbasis naar de Copper Cañon. Eerst rijden we naar Urique waar we overnachten bij cabañas. Het laatste deel van de tocht was erg mooi en een beetje spannend door de steile afdalingen. Lage gearing 1e versnelling. Omdat we een rondje cañon willen doen gaan we verder naar Batopilas. Echt off-road met smalle slechte bergweggetjes, maar daarom niet minder mooi. Grote gedeelten weer in de lage gearing in verband met de steilheid van de paden. In Batopilas kamperen we langs de rivier tussen de koeien. Vanuit Batopilas gaan we terug naar Creel via la Bufa. Er zijn onderweg vele landverschuivingen geweest door de hevige regenval van een tijdje geleden. Echt makkelijk komen we soms niet om de op de weg gevallen rotsblokken heen. Soms zo groot als een huis. De weg is pas geasfalteerd maar nu al weer behoorlijk beschadigd. Gelukkig is er niks op onze kop gevallen, al was het soms wel een beetje eng om onder een rotspartij door te rijden Onderweg komen we mensen van de Tarahumara-stam tegen. De mannen zijn gekleed in blouses, (sommigen hebben een trui of fleece aan) en daaronder een soort wit rokje met voor een zwaluwstaartvorm. De vrouwen hebben lange felgekleurde zwierige rokken en bijkleurende felle blouses aan. Een gedeelte van de Taruhamara wonen nog in grotten. Op de camping in Creel ontmoeten we Sietze uit Burgum Friesland. Hij reist in zijn eentje met de boot rond en maakt af en toe een tochtje met het o.v. naar het binnenland. Het valt onder de afdeling: prettige ontmoetingen.


Met een paar steunwieltjes kun je met een auto over de spoorrails.
Houtvuurtje onder het douche water

Langs deze weggetjes zijn we naar boven gekropen.
Oppassen een gevaarlijke bocht!!!!!! of het bord dit bedoelde???













De volgende dag gaat het verder naar het noorden ,naar de Amerikaanse grens. We rijden al een paar dagen door de Sierra Madre Occidental en de Sierra de Tarahumara. Grote hoogvlaktes met rondom Buenaventura weer mooie rotsformaties  We overnachten nog een keer in Nuevo Casas Grandes en bij de grens in Agua Prieta. Onderweg passeren we natuurlijk nog wat controleposten, een voor fruit, vlees e.d. en een militaire controle. Bij deze latste post staan de heren er keurig in tropenkostuum. Het is heet en stoffig. Waarschijnlijk vervelen ze zich een beetje en willen in de camper kijken (controle). Een van de jongelui stapt achterin om de boel te inspecteren. Als ik de koelkast openmaakt ziet hij het bier. Voorzichtig kijkt hij om zich heen en vraagt of er geen camara’s zijn. Als ik zeg dat er niets is frommelt hij het bierblikje in een van die grote zakken aan het been van zijn uniform en verdwijnt met een big smile weer uit de camper.

Grens tussen Mexico en de USA

Geen opmerkingen:

Een reactie posten