maandag 13 mei 2019

Zuid Afrika 2

Nadat we afscheid genomen hebben van Paul en Marijke gaan we de grens over naar Zuid Afrika. In Upington doen we de benodigde boodschappen. We doen de was nog op de camping en omdat het mooi weer is hangen we die buiten op de waslijn. Mijn spijkerbroek was nog niet helemaal droog, dus nog even laten hangen. Hij hangt er waarschijnlijk nog of iemand anders is er gelukkig mee. We gaan opnieuw naar het Augrabies Falls NP. We maken er een flinke tocht maar zien erg weinig wild. De watervallen zijn bijna opgedroogd. 






Onderweg zijn we nog even in Pofadder op zoek geweest naar een bijzonder petje. We werden in het kleine dorp van hot naar her gestuurd. Maar helaas, ze waren uitverkocht. Door een apart kleurig landschap rijden we weer naar Springbok, waar ik bij bij de Toyotagarage probeer een nieuwe accuklem te kopen. En ja hoor, ik was er al bang voor, die moest besteld worden. Strategie van Toyota, geen onderdelen op voorraad bij de dealers maar in de centrale magazijnen. Laat dus maar zitten, ik zie in Nederland wel verder.

We gaan een mooie route rijden langs de Skeleton Coast tot aan Hondeklipbaai. Daar ligt even verderop het Aristea scheepswrak. Overnachten Wild, doen we er niet, te veel wind en regenachtig. Wel weer een mooie weg terug naar Springbok. 







We gaan nu verder naar het zuiden om via Nieuwoudtville en Calvinia naar het Tankwa tented Camp te gaan. Hier zijn de voorbereidingen voor het grote Africa Burn festival (een afgeleide van Burning Man in de USA) aan de gang. We mogen er geen foto's maken. Helaas zijn we te vroeg voor het echte feest. (www.africaburn.com) Het is een heel groot terrein midden in de woestijn van het NP Tankwa Karoo. Er zijn allerlei culturele en artistieke activiteiten. Een beetje in de hippiestijl. Aan het einde van het festival worden de bouwwerken in brand gestoken.





We gaan door het Kagga Kamma gebergte naar Grootrivier en het Cedergebergte om naar Glenwilliam te rijden, een onverwacht mooie en ruige route. Even voorbij Cederberg staat er een wegschuiver dwars op de weg zonder enige vooraankondiging en we kunnen weer een flink eind terugrijden om via een overigens prachtige weg naar Wupperthal te gaan, een oude missiepost. We zijn er eerder geweest, maar het ziet er nu wel heel anders uit. Er is hier een paar maanden geleden een grote brand geweest, waardoor bijna het hele dorp uitgebrand is. De rieten daken zijn verdwenen en er staan alleen nog zwartgeblakerde muren. We zijn wel even van slag. Nu maar hopen dat de plaatselijke bevolking de hulp krijgt die ze nodig hebben voor de opbouw. Verschrikkelijk voor de inwoners van het mooie oude plaatsje.





Verder naar het zuiden vinden we nog enkele mooie plekjes om te kamperen, zoals bij Tietiesbaai waar we pal aan de oceaan staan en een prachtige zonsondergang hebben. Ook hier weer veel wind, maar we kunnen beschut tussen de rotsen staan, waar de golven uiteen spatten tot een fontein. In Tulbagh kamperen we bij een boerderij waar ze olijven en druiven hebben. In Franschhoek gaan we lekker op een terrasje zitten en wat door de winkeltjes slenteren. 










Op weg naar Stellenbosch komen we langs het motormuseum dat in bezit is van Rupert. Dit is een van de rijkste mensen van Zuid Afrika en ondermeer bekend van de beroemde wijnen van Rupert en Rothschild. Het museum is prachtig, de rijkdom straalt ervanaf. Een mooi samengestelde collectie tentoongesteld in diverse hallen en op leeftijd gerangschikt. Er staan exemplaren bij die je niet koopt onder de 1 miljoen. Overnachten doen we weer bij Orangeville guesthouse in Stellenbosch.

We gaan op bezoek bij Duncan Johnson om hem het Carnet de Pasage te overhandigen zodat hij de verscheping van de camper kan regelen.

Op aanraden van Paul en Marijke gaan we eten in het Damhuis in Melkbosstrand. Bernadette is verstandig en eet een heerlijk mosselen. Ik moet natuurlijk weer een enorme eisbein hebben zonder sauerkraut. Inderdaad een prima en mooi plekje om te eten.

We hebben nog een week voordat we de auto in de container kunnen zetten. We gaan nog een rondje over de kaap doen en naar Hermanus. Helaas zijn de walvissen al vertrokken. 




We hebben gevraagd aan Duncan of we de auto op 25 april in de container kunnen rijden. Dat is voor hem moeilijk van te voren te zeggen. We boeken een B&B in Kaapstad voor deze dag. Helaas lukt het niet voor deze dag maar wel op 26 april vroeg in de morgen. Dit is ook de dag dat we naar huis vliegen. We gaan al om half zeven in de morgen onderweg naar de haven. Het inschepen gaat voorspoedig en Duncan brengt ons naar het vliegveld. Nu begint het lange wachten. Eerst 4 uur in Kaapstad dan 3 uur in Johannesburg en dan nog een keer 3 uur in Cairo. We komen keurig op tijd aan in Amsterdam maar zijn dan wel ongeveer 36 uur onderweg geweest voordat we thuis zijn. Het was een prachtige maar vermoeiende reis. Dus eerst maar even op adem komen thuis.





donderdag 4 april 2019

Zambia, Botswana, Namibië 2


De bladveer hebben we maar gelaten voor waar hij was. Bij DHL vertelden ze ons dat het nog wel een paar weken kon duren voordat die er zou zijn. Eigenlijk hadden we die per express moeten versturen. Nou ja, nooit te oud om te leren. We hebben er toen bij Walter Harthoorn in Lusaka een laten maken. Goed adres, hadden we vorige keer ook de auto een beurt gegeven. 
Met de nieuwe veer gemonteerd gaan we bij Katima Mulilo de grens met Namibië over. Hier laten we de auto ook nog opnieuw uitlijnen zodat hij geen banden gaat vreten. Inmiddels hebben we afgesproken met Paul en Marijke dat we hun in Tsumeb bij de Kupferquelle gaan ontmoeten. Leuk om hen na bijna een half jaar weer te zien. 's Avonds lekker eten in het restaurant en de volgende dag naar Etosha NP. Er is veel minder wild te zien dan vorig jaar, maar altijd nog genoeg voor wat mooie plaatjes, zoals de witte olifant. 



Bij de waterhole waar het vorig jaar wemelde van het wild is het nu ook hier erg rustig. Wel liggen de twee mannetjes leeuwen nog op hetzelfde plekje. Handig om te weten waar je moet zoeken. Na het bezoek aan dit park gaan we naar Sesfontein om aan de tocht door het Kaokoland te beginnen. 





Eerst gaan we door de Hoanab riverbed en dan noordwaarts naar Purros. Natuurlijk door de Purros Canyon. Werklijk prachtige route. 4X4 is echter wel noodzakelijk i.v.m. de vele zanderige stukken. We raken aardig op elkaar afgestemd en hebben afgesproken dat we om beurten voorop rijden en dan ook bepalen welk spoor er gereden wordt. Dat werkte prima. In Purros slapen we in het community camp, prachtig in de vrije natuur. 









We rijden nu in het Himba gebied waar de dames ook als er geen toeristen te zien zijn topless rondlopen. De weg is soms erg moeilijk te vinden in de rivierbeddingen. Natuurlijk kom je er altijd wel weer uit. We gaan naar Onjuva, een klein Himba dorp waar we weer op een community camp overnachten. De weg hiernaartoe is weer heel anders. Grote droge vlaktes met rotsachtige bergen om je heen. Had wel wat van de Altiplano in Bolivia. 







Ook op deze kampeerplaats is verder niemand. Midden in de nacht schrik ik wakker van een hard klaterend geluid. Ik kijk naar buiten en daar staat een ezel. Ik denk dat hij tegen de camper aan staat te pissen en jaag hem weg. Helaas, het geklater gaat verder. Blijkt de waterkraan open te staan. Ik doe hem dicht en ga weer slapen. Even later hetzelfde verhaal. Nu zie ik dat ezel de kraan met zijn bek open maakt om te drinken. Dus niet alle ezels zijn dom. De volgende dag spreken we af om verder naar het noorden te gaan, naar de plek waar de van Zijlspas begint. Deze pas gaan we niet doen, voor ons te technisch. Na uren hobbelen en bobbelen besluiten we niet door te gaan en de afslag naar Opuwo te nemen. 





Daarvandaan gaan we naar de Epupa falls waar we even op verhaal komen. De weg langs de Cunene rivier is natuurlijk weer prachtig. We overnachten in Ruacana. Nu volgt een vrij saaie transit naar de Caprivi waar we overnachten in Divundu. 






Hier gaan we de grens over naar Botswana. In de Okavanga delta gaan we naar de Guma Island lodge. Dat gaat niet helemaal goed. Ik rijd voor en ben redelijk eigenwijs en heb een niet te doen pad kunnen vinden met heel veel diep zand en dicht op elkaar staande struiken. De wegen staan hier niet meer op mijn navigatiesysteem en het moet dus op gevoel. Na een paar keer teruggaan vinden we de lodge en dat is inderdaad een prachtig plekje. 




Verder naar Maun om proviand in te slaan voor onze tocht door de Centrale Kalahari. We hadden een poging gedaan om vooraf de campings te boeken, maar dat lukte niet. In Maun regelen we onze overnachtingsplaatsen. We overnachten 2 keer in Deception valley waar we dagtochtjes maken. We hebben nog overnachtingen, in Xade en Bape camp. Op deze campings zijn geen voorzienigen. Een gat graven en daar je behoefte in doen. De sterrenhemel is hier prachtig. 








Natuurlijk hebben we de dieseltanks helemaal vol. In Xade hebben we allebei een tank leeg. Oei, gaan we dat wel halen? De volgende dag na 50 km is de volgende tank al voor een kwart leeg en in Bape half leeg. De auto's rijden nu ongeveer een op drie. 's Morgens wil mijn auto niet starten. Zul je net zien midden in niemendsland. Gelukkig zien we snel dat er een accuklem is losgetrild. We besluiten om minder hard door het zand te rijden 30 i.p.v. 40 km per uur. Na een paar uur slaat de schrik wel even toe als de meter weer flink zakt. Gelukkig is het laatse stuk beter. Minder diep zand. We komen er goed door. Zeker een avontuur, maar voor het natuurschoon of het vele wild hoef je hier niet door te rijden, geen groot wild gezien. 





We gaan naar Gabarone om weer op verhaal te komen. We hebben een soort van afscheidsparty omdat hier onze wegen weer scheiden. We hebben een heel mooie tijd gehad met Paul en Marijke erg gezellig en een goede click. Zij gaan zuidwaarts richting Johannesburg en wij westwaarts om via Tsadong naar Zuid Africa te gaan. Inmiddels hebben we contact gehad met Duncan Jones van African Overlander en hij heeft een partner voor ons gevonden om samen de auto in een container mee te verschepen naar Nederland.