zondag 17 februari 2013

Potosi, Sucre en Parque National Sajama (Bolivia)

Als we van Uyuni naar Potosi onderweg gaan doen we eerst het bijna verlaten mijndorpPulacayHet wordt ook wel een spookstad genoemd omdat er nu bijna geen activiteiten meer zijn.  De mijnen zijn nagenoeg uitgeput en er zijn nog plm. 80 mensen werkzaam. In het hele dorp wonen plm. 600 mensen. Veel staat leeg. De ene gids is weg en de andere is ernstig ziek. De mevrouw van het toeristenkantoortje vertelt ons in rap Spaans de geschiedenis van het geheel. We mogen op eigen houtje het dorp door. De mijn in is niet mogelijk. Er staan wat oude materialen en treintjes waarmee het erts vervoerd werd. Ook mogen we nog een van de hallen in. Normaal gesproken mag dat niet maar voor deze ene keer wel. Een van de werknemers legt ons uit hoe de metalen zoals zink, lood en zilver uit de ertsen gehaald werd en omgesmolten in de ovens. Het was eigenlijk een klein museumpje dat nog steeds werkt. Voor het smelten van de metalen hadden ze nu een paar kleine inductieovens die naast de nog steeds in tact zijne kolenovens stonden.






In Potosi vinden we midden in de stad een plekje waar we de auto op een binnenplaats kunnen parkeren en kunnen overnachten bijAlojomiento Tarija aan de Avenida del Serrudo. We gaan de stad in met zijn smalle straatjes en drukke markten. Helaas moet ik toegeven dat we verdwalen en het begint nog te regenen ook. Na enig zoeken en plattegrond van de stad gevonden te hebben vinden we ons plekje terug.  Na fris gedoucht te zijn gaan we ’s morgens de stad in naar het museum Casa de la Moneda. En ik moet zeggen: het was zeer de moeite waard. Helaas kon je er alleen in met een gids,en die ratelde alleen maar in het Spaans. Soms kon ik het goed volgen, maar soms kon ik er geen touw aan vast knopen. Het museum is een groot koloniaal gebouw en heeft een collectie schilderijen, meestal met gelovige afbeeldingen. Het mooiste vond ik het schilderij waar ook de Indiaanse cultuur naar voren kwam. In dit gebouw werden munten geslagen en alles staat nog op zijn plaats en is goed in beeld gebracht. Ook lopen we even over de plaza met zijn prachtige gebouwen. Ook weer dank zij de Spaanse heersers.





Omdat er op zondag een grote streekmarkt is in Tarabuco slaan we vlak voor Sucre af richting dit plaatsje. Ik gebruik Garmin niet vaak om de weg voor me te zoeken maar heb dat nu wel een keer gedaan. Oei we gaan een weg over wat volgens mij eigenlijk een droge rivier is. In de verte wordt de lucht al wat zwart vanwege een dreigend onweer en we zitten nog maar op de helft. Dat wordt dus een tijdje billen knijpen dat het niet begint te hozen want dan hebben we een probleempje. Gelukkig blijft de bui wat op afstand en komen we het weggetje (riviertje) goed door. De weg naar Tarabuco is verder prima. In het dorp vinden we een verlaten treinstation waar we prima kunnen kamperen. Als  we wakker worden blijkt dat het oude stationnetje als veemarkt dienst doet. Dus vlug opbreken  en naar het centrum toe. We parkeren de camper bij een restaurantje waar om12.40 uur een traditionele dans opgevoerd gaat worden. Voor 35 BOB p.p. krijg je er een uitgebreide lunch oftewel almuerza bij. Maar eerst gaan we de markt op. Het is er werkelijk bijzonder. Veel traditionele producten. En ook de zeer grote meerderheid bestaat uit de originele bevolking uitgedost in hun oorspronkelijke kleurige kledij met bijbehorende hoofdbedekking. Rond het middaguur arriveren er verschillende bussen met toeristen. We gaan terug naar het restaurant, waar we een goede lunch opgediend worden en waar ondertussen de dansen opgevoerd worden. Het ziet er gezellig uit, ondanks dat we door de regen naar binnen moesten verhuizen. De danser maakt ook mooie schilderijen.









Na de almuerza gaan we naar Sucre waar we weer een binnenplaatsje in de stad vinden waar we kunnen overnachten ,hostalPachamama. Het ligt in het centrum vlakbij de Plaza. De eigenaren en het personeel zijn erg aardig en alles ziet er keurig verzorgd uit. Het is bovendien heel goed geprijsd. Op de mooie binnenplaats staan nog een Zwitserse en Franse camper, een Engelse en later ook nog een Nederlandse motorrijder en de nodige backpackers uit de hele wereld vandaan. Dus aanspraak genoeg. Van de Fransozen horen we dat je voor een prikje nieuwe stoelhoezen kunt laten maken. Die van hun zien er prima uit dus dat laten wij ook doen. Twee stoelhoezen van een prima kwaliteit materiaal voor 450 BOB en dat is ongeveer € 45,=. In de stad is een leuk centraal plein met prachtige gebouwen. Verder zijn er twee Nederlandse café- restaurants, Amsterdam en El Florin. De eigenaar van El Florin (Dirko) is ook nog eens automonteur en kan ons van goede adviezen voorzien. Omdat de auto al een paar dagen met de zonnepanelen onder een prachtige bougainville staat is de huishoudaccu leeg. Als ik de auto aansluit op 230 Volt blijkt dat de startaccu ook leeggetrokken wordt. Tja daar sta je dan als electriciën met de hele handel leeg. Wat nu? Nieuwe accu’s kopen, omvormer 24/12 volt laten controleren? Na er een nachtje over geslapen te hebben denk ik het probleem gevonden te hebben. Ik heb namelijk een acculader van 12 ampère en dat is niet al te veel. Natuurlijk zit alles aan elkaar vast als ik de 230 volt inschakel. Dit resulteert in een enorme vraag van de lege 110 Ah huishoudaccu en deze trekt dan vrolijk ook mijn 24 Volt startaccu’s leeg. U volgt het nog een beetje? Eigenlijk is er dus niks kapot, alleen moet ik het zo veranderen dat wanneer ik een lege huishoudaccu heb enkel deze oplaad en niet meer alles aan elkaar schakel. In de stad is inmiddels het carnaval losgebarsten wat gepaard gaat met optochten van dansende groepen met muziek door de straten. Ziet er allemaal erg gezellig uit. Er wordt ook geen rotzooi getrapt of zo, enkel wordt er met waterballonnetjes gegooid dus het is oppassen geblazen.






We besluiten om van Sucre weer naar Chili te gaan. Dus niet naar La Paz en het Titicaca meer. Vlak voor de grens met Chili ligt het Parque National Sajama. We kamperen onder de vulkaan Sajama van 6542 meter met aan de overkant van de vallei de vulcanenvan Parinacota met zijn prachtige witte toppen. Omdat we overnachten op 4500 meter moeten we ’s morgen ijskrabben. Gelukkig werkt alles verder weer prima, genoeg stroom voor kachel en waterpomp en niks bevroren.We verlaten het mooie rustige park. Vlakbij de ingang vlucht een vrouw in klederdracht snel haar winkeltje in.  Waarschijnlijk is ze bang dat we foto’s gaan maken. Als ik wat beter kijk zie ik een andere vrouw een jonge lama/alpaca, ik kan het verschil niet zien, vakkundig zijn jasje uittrekken. Dat wordt dus smullen vanavond. Bij de poort staat een man die mee wil rijden tot aan de grote weg. Soms werkt hij als taxichauffeur in Oruro, soms in Arica. Vandaag moet hij naar Oruro. Wij blij, want nu hoeven we hem niet te vertellen dat we  niemand mee de grens over nemen. Hij vertelt dat lamavlees veel geëxporteerd wordt naar China en als ik het goed begrijp ook naar Korea.  Het vlees bevat weinig cholesterol en is daarom wel gezond. We fotograferen een kraal. Daarin worden de lama’s in de winter bij elkaar gedreven. Er zit geen dak boven maar het is alleen voor de warmte van de dieren zelf waarmee ze elkaar op temperatuur houden. Op weg naar de grens komen we nog een hele kudde lama’s tegen waarvan er verschillende mooie oorbellen en halskettinkjes in/om hebben. Het valt niet mee ze te fotograferen, want ze zijn vrij beweeglijk. Er is geen wolkje aan de lucht vanochtend en dus kunnen we de vulkanen fotograferen met een mooie blauwe lucht als achtergrond. Heel wat beter dan gisteren. Bij de grens Bolivia-Chili is het wat ongeregeld. We worden van hot naar her gestuurd, maar uiteindelijk komt het toch allemaal weer goed. Deze dag passeren er verschillende landschappen de revue: vulkanen met meren ervoor, maanachtige landschappen en tenslotte bergachtig woestijnlandschap.













Geen opmerkingen:

Een reactie posten