dinsdag 12 februari 2013

Altiplano (Bolivia)


Het is een flinke klim van San Pedro de Atacama naar de grens met Bolivia. We zitten weer over de 4000 meter. Bij de grenspost kunnen we onze stempels halen voor in de paspoorten. Voor het invoeren van de auto moeten we een heel eind verderop zijn. De douanepost is gevestigd bij een Acid Borax mijn en deze ligt op 5035 meter. Hoger gaan we waarschijnlijk niet meer komen. Volgens de douanebeambte is de douanepost hier gevestigd om te voorkomen dat er vanaf de mijn naar de douane geknoeid wordt met cocaïne in de Borax. Volgens hem is dat nauwelijks hierin  op te sporen. Door op het terrein van de mijn te zitten wordt dat uitgesloten. Alle vrachtwagens worden verzegeld. Voordat we bij deze mijn komen genieten we eerst nog van de prachtige uitzichten van het Lago Verde en Laguna Grande de Chalviri. Bij dit laatste meer is een warmwaterbron, uiteraard nemen we weer een plons in het water. Voor Hielke, zie bijgaande foto. Toch blijft het een vreemde ervaring om in lekker warm water te liggen op deze hoogte. Bernadette wordt na een tijdje in het water te liggen niet lekker. Een van de Bolivianen die in de buurt was vertelde dat je eigenlijk hooguit een kwartiertje in het bad mag als het je eerste keer is. Wisten we niet en het was zo lekker dat we er natuurlijk te lang in lagen. Na een half uurtje was het ook weer over en heeft ze er verder geen last van gehad.



























We gaan overnachten bij Laguna Colorada. Onderweg erheen staat er een Toyota Landcruiser 100 met de motorkap omhoog. Ik stop even om te zien of ik kan helpen. Ja hoor, een elektrisch probleem, moet voor mij dus een makkie zijn. Mis dus, wat een bende met de bedrading van het ding. Ik doe wat pogingen en stop er wat nieuwe zekeringen in die er ook zo weer uitvliegen. Na een half uurtje geef ik het op. De beste man vertelt me dat hij naar een Refugio moet een kilometer of zeven verderop. Geen probleem, sleeplint ertussen en rijden maar. Valt nog niet mee op deze hoogte met een hoestende en proestende motor, maar als het spul een keer loopt valt het wel mee.DelagunaColorada is erg mooi met vele flamingo’s in drie soorten .En de lagune doet zijn naam eer aan, water in vele kleuren van blauw groen en rood. De laatste kleur komt door algen en de werking van de zon.










We verlaten het park en gaan op weg naar Uyuni. Dat gaan we in meerdere dagen doen. Vandaag  rijden we over binnendoor wegen. We passeren ook nu weer verschillende zoutmeren met wel honderden flamingo’s en bergen in allerlei kleuren, van groen, oker en oranje. Op veel toppen ligt nog sneeuw. Wat schoonheid van de natuur betreft hebben we dus ook nu geen klagen. Maar de wegen….. Dachten we dat we de slechtste wegen al gehad hadden, nou,  dan komen we weer van een koude kermis thuis. Het is verschrikkelijk. De camper kraakt en piept aan alle kanten. Gelukkig is hij stevig gebouwd en heeft er geen nadelige gevolgen van ondervonden. Als we een eind op weg zijn blijkt er verschil in de kaarten van ReiseKnow How , en de in de computer ingebrachte kaart van Open Street Map en  Mapear  te zijn.  Jo en Henny volgen de kaart van Mapear en wij de kaart van Open street Map.We rijden door de zoutvlakte en bereiken de doorgaande weg tussen San Pedro de Quémez en San Juan.  Deze weg is van een soort leem en goed te berijden. We komen langs vreemdsoortige rotspartijen, waar ook nog een boerderijtje aan vast zit. Buiten liggen huiden in de zon te drogen en er lopen heel veel lama’s.  Grappig om te zien zijn de versierselen die ze in hun oren en op rug hebben. Een oude versie van oormerken? We stoppen in San Juan. Een nieuwsgierig echtpaar komt even buurten. Ze lossen ook ons probleem van de vreemde planten op. Het is quinoa, een graansoort die ze verbouwen.










We vervolgen de weg naar Uyuni, onderweg zien we wel dat het flink heeft geregend al hebben wij er niet veel van meegekregen. Aangekomen in Uyuni blijkt het meer vol water te staan, dus geen foto’s met een spierwitte zoutvlakte voor ons. We gaan wel even kijken en zien dat de toeristen gewoon op het dak van een Toyota door het water gereden worden. Dit doen wij maar niet, de auto moet nog langer mee. Onderweg terug naar het dorp nemen we nog een oud vrouwtje mee dat naar de markt in Uyuni wil. Ze ruikt wel erg menselijk. Terug in het dorp zien we dat de toeristen auto’s natuurlijk allemaal 4x4, na het ritje door het zoutmeer wel netjes worden schoongespoten. Dit doen wij dus ook want we zijn tenslotte ook kilometers door een zoutvlakte gereden. We overnachten bij een trein kerkhof even buiten het dorp, vele oude stoomlocs staan er weg te roesten.












1 opmerking:

  1. Hoi Ad en Bernadette,we kijken steeds weer uit naar het verslag van jullie avontuurlijke reis,en Hielke vond het deze keer extra leuk maar dacht dat het daar wel diep moest zijn omdat hij alleen het hoofd zag.de muziek die je bij de beelden had is ook heel mooi.veel plezier en tot de volgende keer.

    groet Hielke en Reina

    BeantwoordenVerwijderen