zaterdag 17 november 2012

Puerto San Julián en Monte León (Argentinië)

We volgen de Route National 3 naar het zuiden, dit is weer de enorm saaie weg door Patagonië. Je kunt er kilometers ver kijken, er staat geen huis, geen boom en er is bijna geen verkeer. De enige begroeiing is wat laag dor struikgewas zo op het eerste gezicht. Als je wat beter kijkt blijkt toch dat ook dit lage struikgewas uit vele soorten bestaat. Verder grazen er hier en daar wat schapen en guanaco’s, een soort lama. De benzinestations zijn hier ook niet erg dik gezaaid dus het is zorg om de tank goed vol te houden. Onderweg zijn de meeste tankstations van YPF en die zijn allen voorzien van Wi-Fi. Dat wil overigens nog niet zeggen dat we dan ook overal op internet kunnen. Geen idee waarom het soms niet lukt. Maar diegene die mij een beetje kennen snappen dat wel. Nog steeds een beetje digibeet.


 
In San Julián is eigenlijk niet zo veel te beleven. Er ligt een replica van het schip van Drake waarmee hij hier voor het eerst voet aan wal gezet zou hebben. Ook staat er een kruisbeeld ter nagedachtenis aan de eerste kerkdienst die Drake er gehouden zou hebben. Wel had hij voor de dienst begon nog snel wat lui die het niet met hem eens waren gevierendeeld. Tja, zo ging dat in die tijd. De replica zag er zo nepperig uit dat we niet de moeite hebben genomen om hem te bezichtigen. Wat we wel gedaan hebben is het Circuit Costero gereden even ten noorden van San Julián. De weg en omgeving waren prachtig, alleen waaide het weer echt hard met als resultaat dat het stof echt overal zit. Een beste laag op het dashboard in je haren en tussen je tanden. Op mooie hoge uitzichtpunten kregen we de deuren bijna niet open of dicht en het was oppassen dat de deur er niet uit waaide. Maar ook dit hoort bij Patagonië.
























Na San Julián gaan we weer verder over de RN3 naar Parque National Monte Leon. We zijn hier op de camping gaan staan in het park. Het is een erg mooie natuurlijke camping. De toiletten waren nieuw en spic&span. De douches waren ook nieuw, maar helaas niet aangesloten i.v.m. gebrek aan water. Het gebrek aan water is overigens in heel Patagonië. Overal staat dat je er zuinig mee moet zijn. We kletsen er gezellig met de camping beheerder, die afstamt van een Schots Welsh echtpaar dat ooit naar Argentinië getrokken is. In het Engels gaat het toch een stuk makkelijker dan in ‘t Spaans. We komen nog te veel woorden tekort in het Spaans om een goed gesprek te kunnen voeren, hoewel we ons voor de gebruikelijke dagelijkse dingen wel aardig weten te redden. Erg druk was het ook hier niet, enkel een stel backpackers uit Canada en wij. Het park is overigens zeer de moeite waard. Naast de bijna gebruikelijke pinguïns, zeeleeuwen en ditmaal zwart-witte Kormoranen zitten er ook poema’s. Helaas hebben we deze laatste niet gezien. Ook mooi was de wandeling op het strand langs de branding van de zee. Bij eb konden we om een rots lopen en kwamen we in door erosie uitgesleten grotten. De mooiste was helaas in 2006 ingestort.



  















Na dit park maken we de oversteek naar de Andes. Op advies van de campingbeheerder nemen we de RP9. Deze loopt in een bijna rechte lijn van de oostkust naar Perito Moreno in de zuidelijke Andes. Het was een goed advies. De weg loopt gedeeltelijk langs de rivier Rio Santa Cruz en omdat de kronkelende rivier veel lager ligt hadden we prachtige uitzichten in het rivierdal. Dat was een aangename afwisseling in de Patagonische saaie hoogvlakte waar we ook nu weer overheen reden.  




Geen opmerkingen:

Een reactie posten