zaterdag 9 december 2017

Maun - Pretoria, Botswana - Zud Afrika




Vanuit Maun gaan we richting Gweta. Bij Mopoti willen we langs de Boteti rivier rijden. Dat zijn we al snel moe. Weer door dicht struikgewas waardoor we weinig zien en de auto alsmaar meer bekrast wordt door de scherpe takken die niet te ontwijken zijn. We gaan tot aan het veerpontje dat je naar het NP aan de overkant kan brengen. We doen het niet omdat we daar weer hetzelfde struikgewas verwachten. Het veerpontje met buitenboordmotor zou ook nog wel een uitdaging zijn.







We besluiten naar Gweta te gaan. Als we aankomen worden we van harte verwelkomd door de plaatselijke jeugd, die zowat in de auto klautert.
Vanuit Gweta gaan we op zoek naar de grootste Boabab-boom. De Chapman's Boabab met een omtrek van 25 meter. Een flink eind de bush in over een soms redelijke weg. Eerst komen we nog langs de Green's Boabab, ook een boom van formaat. We willen verder richting Chapman's maar plotseling staat er een bord dat dit een priveweg is en dus verboden voor toeristen. Wel zijn er diverse paadjes waar geen bord bij staat, dan doen we die maar. Ik ben nog steeds erg gecharmeerd van mijn OMSAND navigatie systeem, maar helaas staan deze paadjes er niet op. Wel staat de boom erop dus zoals ik al eerder gedaan heb, gewoon paadje afrijden en een beetje in de gaten houden of we nog richting de boom gaan. Dat lukt perfect. Als we op de plek aankomen waar volgens mijn navigatie de boom moet staan staat hij er niet. Na nog eens goed te kijken zien we dat hij is omgevallen. Dat hij erg groot was kunnen we nog wel zien. Het hele eind maar weer terug.


enthausiasme in Gweta
de Chapman's Boabab
Green's Boabab



De volgende stop is bij Nata waar we een vogelreservaat bezoeken. We zien er volop pelikanen en flamingo's, maar ook struisvogels en wildebeesten.
We rijden binnendoor langs de zoutpannen. Erg druk is het hier niet, we weten ook niet zeker of we hier wel door kunnen. We komen ook niemand tegen, maar de weg is best wel goed. Wel spanned om eens zo'n weggetje te nemen. Uiteindelijk bereiken we de A30 en gaan we naar Letlhakane waar we op camping Tuuthebe lodge gaan staan.









We gaan een dag naar Lekhubu eiland ook wel Kubu eiland genoemd. Het is een eiland midden op de zoutvlakte. Nu staat de vlakte droog dus kunnen we erheen. In de regentijd gaat dat niet lukken. Het is een rotsachtig eiland met flinke boabab bomen erop. Al met al een prachtig plaatje.





Letlhakane is ook een mooie plek om daarvandaan de centrale Kalahari te bezoeken. Eigenlijk willen we er van noord naar zuid doorheen rijden. Helaas als we bij de entree van het park komen wordt ons dat door de parkwachters sterk afgeraden. Niet dat de auto het niet zou kunnen, maar als je wat krijgt zul je niet zo snel gevonden worden. We mogen er alleen door als er nog een auto meegaat en die was er dus niet. Wat overblijfk is een rondje in het noorden van het park. We zullen er twee keer overnachten. De campsites worden ons aangewezen. Leopards pan en Phokoje pan. Het zijn plekken voor één auto, hoewel ze groot genoeg zijn voor 4. Er is een pittoilet en een bucket-douche ( emmer met een dochekop eronderaan, de emmer moet je zelf vullen met koud of warm water). Om je heen is dan ook niemand en dat geeft wel een vrij gevoel. De dichtst bijzijnde kampeerplaats is 10 tot 20 km bij je vandaan. Je hoort er alleen de natuur. Tijdens onze tweede overnachting steekt er een flinke onweersbui op met felle flitsen onmiddellijk gevolgd door oorverdovende klappen. Bij ons thuis zeiden ze vroeger, die was erg dichtbij. Gelukkig is de bui hevig maar kort en blijft het niet de hele nacht regenen. We hebben namelijk geen idee hoe de wegen / paden er dan uit gaan zien. Natuurlijk zien we weer allerlei wild. Een caracal hadden we nog niet eerder gezien. Helaas konden we hem niet fotograferen Ook zien we weer een groepje leeuwen onder een boom liggen met ernaast als prooi en warthog (soort wild zwijn). Vele soorten hoefdieren en als klap op de vuurpijl een cheeta. Eerst dachten we dat het een luipaard was maar toen we de foto aan de ranger lieten zien bleek het een cheeta. Hij had tranen onder de ogen en daaraan kon hij het zien. Helaas dat was de laatste van de big five die we nog niet hadden. Gelukkig hebben we ng een paar maanden over om hem te vinden.

















Na een rustdag gaan we richting de grens met Zuid Afrika. We nemen een kleine grensovergang om te proberen een stempel voor 90 dagen extra verblijf te krijgen. Helaas dat lukt ons niet. Dan maar de opgestarte procedure via Home Affairs volgen.
Aangekomen in Zuid Afrika gaan we eerst naar het Marakele National Park. Het is een klein maar mooi park in een heuvelachtige omgeving. Het is er nog ongerept. We gaan er naar een uitzichtpunt dat op ruim 2000 meter ligt.Onderweg zien we hele grote kudu's, twee neushoorns en een groepje buffels. Lang niet slecht voor zo'n klein park. Er moeten ook leeuwen en olifanten zitten. Helaas hebben we die niet gezien. 























Na het parkbezoek gaan we eerst naar Johannesburg en Pretoria om te kijken naar een stalling voor de auto als we in februari naar Nederland gaan. Onderweg naar Jhannesburg staan er vele bordjes langs de weg met teksten als “High Crime Area”en “High Hi-Jacking-Risk for 6 km”, dat klinkt veelbelovend. De stalling in Johannesburg spreekt ons het meeste aan. De auto staat in een hal op een goed afgesloten en bewaakt terrein, vlak bij het vliegveld. We zijn nog niet zeker of er wel een plaatsje voor ons is. We blijven contact met hen houden. In Pretoria was een plaats onder een afdak en een soort van garagebox op een afgesloten terrein. De laatste was erg duur, maar wel het mooiste en ook erg veilig omdat de auto er alleen in staat.





1 opmerking:

  1. weer heerlijk om te lezen en te kijken, blijf genieten !!

    BeantwoordenVerwijderen