woensdag 27 september 2017

Kaapstad naar Richtersveld - Zuid Africa


We zijn weer onderweg. Nadat we in de zomer van 2016 onze auto weer terug hebben gehaald uit Thailand gaan we nu een nieuw avontuur beginnen in zuidelijk Afrika.
We zijn afgegaan op andere overlanders die ons adviseerden om e.e.a. te regelen via African Overlanders. Duncan Johnson regelt de verscheping van de auto naar Kaapstad en daarover was iedereen vol lof. Ook onze verscheping is zonder problemen verlopen. Evenals in Thailand hebben we de auto in een 20ft container verscheept. Natuurlijk wel flink wat lucht (0,6 bar) uit de banden laten anders past hij er niet in. Natuurlijk is het beter om met 2 auto's een 40ft High Cube container te gebruiken. Maar dan moet die andere auto er wel zijn.



Omdat we mooi op tijd in Kaapstad waren konden we vanaf de Tafelberg zien dat het schip van Maersk met onze auto erin de haven van Kaapstad binnen voer. In Kaapstad hebben we via een bureau een aanvraag ingediend om in plaats van de gebruikelijke 90 dagen een verlenging te krijgen van nog eens 90 dagen om in Zuid Afrika te kunnen blijven. Dit is een regeling van Home Afairs die al is ingegaan in 2014 maar waarvan het tot op heden niet duidelijk is of deze regeling wordt nageleefd door de douane-beambten aan de diverse grensposten. We nemen deze gok niet en vragen de verlenging aan. Deze regeling is eigenlijk om te voorkomen dat mensen gaan grenshoppen en zo dus in Zuid Afrika kunnen blijven om te werken bijvoorbeeld. Via alle aangrenzende landen is het hierdoor niet meer mogelijk om bij terugkeer weer een visum van 90 dagen te krijgen als je die al kort geleden hebt gehad. Maar zoals gezegd zijn er nog steeds grensposten die het gewoon geven.








Nadat we de auto weer hebben gaan we eerst naar Kaap de Goede Hoop. De Kaap ligt in een nationaal park. Hier kopen we meteen een Wildcard waarmee we dan een jaar lang in alle nationale parken van Zuid Afrika toegang hebben. Wel zijn ze zo handig om je eerst entree te laten betalen voor dit park alvorens je bij het kantoor komt waar je de Wildcard kunt kopen. Natuurlijk wat kiekjes gemaakt vanaf de vuurtoren en bij het naambordje van Kaap de Goede Hoop. Vanaf deze plaats rijden we via de Chapmans Peak, een geweldig mooie route, om de False baai heen naar Hermanus. 
























Hier moeten om deze tijd nog walvissen te zien zijn. Inderdaad zien we ze op een flinke afstand uit de kust hun fonteinen spuiten. Het zijn er meerdere. Zo mooi als bij Valdes in Argentinië zien we ze niet. Hiervandaan gaan we via het Hottentots-Holland-gebergte en via de mooie plaatsen Franschhoek en Stellenbosch naar de Camping van African Overlanders. We bedanken Duncan Johnson voor zijn goede hulp bij de verscheping van de auto en gaan verder noordwaards langs de kust tot Elandbaai. Onderweg rijden we door het West Coast NP. Omdat het lente is staan er nog vele bloemen in bloei, hoewel het einde van de bloeiperiode al nadert. Ons eerste grotere wild, de Eland, spotten we hier. Kampeergelegenheden zijn er tot nu toe voldoende. We zijn nog niet toegekomen aan ons geliefde vrij kamperen. Dit wordt afgeraden om veiligheidsredenen. In dichtbevolkte gebieden kan ik het me voorstellen maar als er niemand woont lijkt het mij wel safe. Via Clanwilliam gaan we een off-road tochtje doen via Matjiesrivier en Wupperthal. De route is een gravelweg met hier en daar wat lastigere stukken. Heerlijk. Halverwege hebben we gekampeerd op een camping bij een wijnhuis. 







Natuurlijk even wat wijntjes geproefd. Dat valt niet mee want na 10 soorten geproefd te hebben raak je de draad een beetje kwijt. Zeker als je zoals ik niets uitspuugt. Zonde van dat kostbare vocht. Toch maar een flesje gekocht en maar zien of dat de beste was. Zal wel niet want het was niet de duurste. Hij had wel het predikaat platinum. De volgende morgen doen we het tweede deel van deze route. Eerst bezoeken we de olifantsgrot met de rotsschilderingen van de San-stam en daarna gaan we naar de Stadsaal-grotten uitgesleten in prachtige rotsformaties. Wuppertal is een oude missiepost die zich verder in de streek uitgebreid heeft. Er staan mooie oude witte huisjes met rieten daken. Er staat ook een fabriekje waar ze nog met de hand schoenen maken. En geloof het of niet, na 2x door het piepklein dorpje gereden te hebben konden we het nog niet vinden.Na overnacht te hebben in Clanwilliam rijden we over een lange saaie weg naar Springbok.

In Springbok gaan we inkopen doen om 3 dagen naar het Richtersveld te gaan. We kunnen hier in de supermarkt drinkwater krijgen dat je kunt vullen in je eigen jerrycan. Handig om de tank te vullen en niet duur. Nog belangrijker, je weet tenminste dat het goed drinkwater is zonder luchtjes en smaakjes. De etenswaren aangevuld en de dieseltanks vol. We nemen de weg langs Eksteenfontein. Geen beste keus, veel wasbordrijden en stofhappen. We komen niet erg snel vooruit maar halen toch op tijd de eerste camping die we in het Richtersveld geboekt hebben, Sendelingdrift. 




Het is een dor en droog natuurpark aan de grens met Namibië. Overdag lekker warm 28 graden en 's nacht koud. In de zomermaanden dec. jan. kan het hier wel 50 graden of meer worden. We hebben 3 nachten van te voren geboekt. Vooral camping de Hoop gelegen aan de Oranjerivier was erg druk bezocht. Op de andere 2 ( Sendlingsdrift en Kokerboomkloof) was plaats genoeg. Om te relaxen was het plekje aan de rivier de beste keuze.


voor de kunstenaars van 't Atelier in Gorredijk
















 
Het rijden door deze bergachtige woestijn is best leuk en ook afwisselend. Natuurlijk weer wasbord maar ook aardige 4x4 klimpartijtjes. De begroeiing is erg minimaal, buiten wat lage struikjes zijn erg bekend de kokerbomen en de halfmens- of olifantsslurf bomen. Via de Helkloofpas hebben we het park weer verlaten. Dat was nog best een pittige uitsmijter, wij de auto en alles wat er inzit is flink op de proef gesteld en door elkaar geschud. Dit is een park waar je alleen met een 4x4 voertuig in mag en dat is ook wel begrijpelijk. We besluiten om weer terug te gaan naar Springbok om wat bij te komen. We gaan langs de Oranjerivier naar Alexander bay. Dit heeft overigens niks met Alexander van Oranje te maken. We komen hier langs diamant ijnen. Aan de enorme zand- en steenheuvels te zien moet er heel wat grond verzet worden om deze glimmertjes te vinden. Vanaf Alexander Bay tot Springbok hebben we een geasfalteerde weg en dat is wel weer eens lekker.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten