maandag 21 januari 2013

Santiago, Mendoza, Dakar (Chili-Argentinië)




Vanaf de grensovergang bij Volcan Lanin rijden we weer Chili in via Pucon en Villarrica. Dit zijn aardige plaatsjes met veel toerisme in een mooie omgeving. We overnachten aan een leuk beekje waar, toen we aankwamen, al een houtvuurtje brand. De mensen die het gemaakt hadden wilden net vertrekken en vroegen ons of ze het konden laten branden. Natuurlijk, ik gelijk de bossen in om nog wat hout te sprokkelen en ik heb me die avond uitstekend vermaakt met fikkie stoken. We stonden helemaal alleen en over het grindweggetje zijn die middag en nacht hooguit 4 auto’s langs gekomen, heerlijk plekje dus. Het weer is inmiddels uitstekend, lekker zonnig maar niet te heet. De volgende dag zijn we  door eucalyptusbossen verder getrokken via Temuco waar een hele grote markt was. Veel verse groente en fruit dat er uitstekend uitzag. Erg mooi maar vreselijk druk.






Daarvandaan zijn we langs de kust gereden richting Santiago. Enkele kilometers voor Santiago kregen we weer een lekke band. Eerst voelde ik al wat aan de auto maar dat kon ook wel de spoorvorming zijn in de weg. Het was een vierbaansweg en net voor de grote stad natuurlijk erg druk. In een keer liep de band helemaal leeg en ik voelde dat de auto op de velg ging rijden. De berm halen lukte heel snel, maar daar was een vangrail en dus voor mij onmogelijk de band te wisselen. Dan nog maar 100 meter verder op de velg. De rook kwam er ondertussen al vanaf. De high-jack was ook nu weer een onmisbaar stuk gereedschap en na 10 minuten kunnen we weer verder.

Ons doel was om in Santiago ook naar de schokbrekers te kijken en daar kwamen nu dan nog de banden bij. De laatste lekke band had ervoor gezorgd dat binnenband en velglint er in brokjes in lagen en dat de buitenband ook volledig stuk was. We hadden ook nog een andere behoorlijk aangevreten band en besluiten er 2 nieuwe op te leggen. Banden van BF Goodrich en met mijn maat zijn in Santiago geen enkel probleem. In Argentinië kun je ze niet krijgen. Ze zijn wel duur, maar dat is toch beter dan niet te koop. De schokbrekers zijn wel een probleem. We hebben Old Man EMU voor alle schokbrekers en bladveren. Dit is een Australisch merk dat erg goed is en veel voor dit soort auto’s wordt gebruikt. Er is een dealer in Santiago, maar die heeft ze natuurlijk niet. Kan wel 10 dagen duren. De man is wel zo sportief om ons een goedkoper alternatief te adviseren, Monroe, kosten een derde van de prijs en is altijd beter dan de lekkende Old Man EMU die er nu onder zit. We laten ze erop zetten en de man verzekert ons dat ze minstens 50000 km op de slechte wegen meegaan. Dat hopen we dan maar. Het is heet, erg heet in Santiago, ongeveer 44 graden. Leuk als je dan van alles moet regelen. We gaan de stad verschillende keren helemaal door. We hebben nog een aardig avontuurtje beleefd in het stadspark. Midden in de stad ligt het grote park O’Higgens.  Als we er ’s middags aankomen is het er erg druk met dagjesmensen. Er wordt gegrild en gegeten. Veel auto’s staan op het gazon in het park onder de bomen. Dat lijkt ons ook wel wat. Kunnen we ook wel blijven slapen. Tegen 10 uur zijn we alleen in het grote park. Lekker rustig dus. Nee hoor, om 1 uur twee motorfietsen om de auto en maar toeteren. O jé wat nu. Dan hoor ik dat ze een portofoon bij zich hebben. Dus dan maar uit bed en horen wat ze willen. Eigenlijk mogen we er niet staan (hadden wij ook al gedacht) maar omdat we uit Nederland kwamen en het al zo laat was zagen ze het door de vingers. Wel nog even naam en autonummer doorgegeven aan de centrale. Wij weer lekker slapen met een nog geruster gevoel dat er ook nog bewaking in het park is die op ons past.




























Vanaf Santiago gaan we de grens naar Argentinië weer over bij de hoogste berg ter wereld buiten Azië, de Cerro Aconcagua. De weg erheen is geen makkie. Vele haarspeldbochten en behoorlijk steil. Op 3185 meter is een tunnel en nu merken we voor het eerst dat we geen turbo hebben. Het gaat langzaam en de auto sputtert behoorlijk. Omdat we erg lang bij de grens moeten wachten is het al donker als we erover zijn. Na een paar honderd meter is een dorpje waar we dan ook maar meteen gaan staan zonder te zien waar we zijn. Als we ‘s morgens wakker worden staan we pal voor de natuurlijke brug bij Puente del Inca. Na de brug bekeken te hebben gaan we via de Ruta de los Caracoles naar Mendoza. Dit is een geweldig mooie weg (wel gravel) met mooie uitzichten. Mendoza is een aardige stad met mooie bomen in de straten zodat het er erg vriendelijk uitziet. Maar omdat we niet zo’n stadsmensen zijn  blijven we er niet te lang.







In San Juan ontmoeten we Jo en Henny ook weer nadat we hen een dag of 6 niet gezien hebben. We besluiten om via enkele mooie routes en parken naar La Rioja te gaan omdat daar Le Dakar langs komt. Allereerst gaan we naar El Alcazar, een door de natuur gevormd Moors slot. De weg erheen door een kloof is erg mooi evenals het slot. Als we ergens in niemandsland overnachten breekt er een hevig onweer los. Het was er al wat zanderig toen we er gingen staan, dus maar hopen dat we weer weg kunnen komen de volgende morgen. Dat viel gelukkig erg mee. Wel waren er op het volgende stuk van deze route vele riviertjes  die over de weg gespoeld waren waardoor er dus een berg modder op de weg lag op deze plaatsen. Op sommige plaatsen ook nog een beste plas water zodat de auto’s aardig besmeurd werden met een rooie laag. Het eerste park dat we bezoeken is Parque National Talampaya. Prachtige rotsformaties in een soort canyon, weer in de rooie kleur van deze streek. We moeten met een busje mee want we mogen er niet met de eigen auto in. Hier zien we pampahazen in overvloed, maar wel een stuk kleiner dan aan de oostkust van Argentinië. Daarna gaan we naar Nationaal Park Ischigualtasto ook wel Valle de la Luna genoemd. Dat ligt tegen het Talampya park aan, maar wel in een andere provincie l Ik denk dat ook deze provincie wat inkomsten van het tourisme wilde hebben en er daarom maar wat van gemaakt hebben. Valt dus een beetje tegen als je de overkant al gezien hebt. Onderweg ernaartoe zien we enorme cactussen waarvan er zelfs enkele in bloei staan. In dit park mogen we wel met eigen auto in maar wel in colonne met in de voorste auto een gids.





















Zoals gezegd gaan we dan naar La Rioja waar Le Dakar langs komt. Wij rijden een stuk achterop bij Jo en Henny en als we in het stadspark aankomen waar we kunnen overnachten horen we van hen dat er de volgende morgen een redacteur van de plaatselijke radio Libertad langskomt voor een interview. Toeristen die speciaal voor Dakar naar hun stad komen is hun wel een verhaaltje waard. Niet mijn feestje dus, want hij heeft het aan met Henny afgesproken. Als de beste man ’s morgens langs komt blijkt hij geen woord Engels of Chinees te spreken enkel Catalaans. Geen probleem zegt hij, ga maar mee naar de studio en dan gaat het vanzelf. Ik ben natuurlijk de klos en krijg een koptelefoon op mijn kop gedrukt en een microfoon voor de neus. Natuurlijk gelijk live in de uitzending. Wat jammer dat Ernesto mij nu niet kan helpen. Gelukkig was de interviewer handig met het richting geven aan het verhaal. Door de koptelefoon hoorde ik het live programma dat werd uitgezonden. Ineens hoorde ik dat ze het Wilhelmus speelden. Ik natuurlijk direct in de houding met de hand op het hart. Konden ze wel waarderen. Verder nog wat gebrekkig Catalaans Nederlandse grapjes gemaakt en dat was het dan. Flesje drank voor de moeite meegekregen. 



Nu we toch in een finishplaats van de Dakar rally waren willen we ook wel eens een kijkje nemen in het bivak waar alle motoren,  auto’s en vrachtauto’s weer opgelapt worden. Dat gaat niet meevallen, de eerste avond lukt ons nog wel via de radio redacteur. Maar ja, er was natuurlijk nog niemand en weinig te zien. We hebben het de dag dat de hele meute binnenkwam nogmaals geprobeerd. Henny via een kennis die monteur is in het Veka team en ik via Arnold die algemeen directeur bij Veka is. Ze doen beide hun uiterste best maar het lukt echt niet de Argentijnen zijn veel te serieus met hun werk bezig en erg strikt met de regeltjes. Het zien binnenkomen van de deelnemers is uiteraard ook erg leuk. Het is een bonte stoet van motoren, vrachtauto’s en terreinwagens en alles komt door elkaar binnen. We gaan nog dezelfde avond onderweg naar de volgende finishplaats en in dit geval ook staartplaats van de volgende proef in Fiambalá. We halen het natuurlijk niet en blijven onderweg overnachten in een klein dorpje op een pleintje. Als we ‘s morgens verder gaan vliegen de Dakar motoren en auto’s ons al voorbij. Langs de weg vele enthousiaste Argentijnen en wij doen natuurlijk net of we er ook bij horen. Hartstikke leuk. Aangekomen bij de start van de proef kunnen we nog wat met Nederlandse deelnemers praten. Ze staan er allemaal vrij relaxed bij. Ik zie Peter Versluis lopen en ga een praatje met hem maken. Hij vraagt waar ik hem van ken en ik zeg dat ik bij Alewijnse Noord gewerkt heb. Vindt hij wel leuk en belt gelijk Arnold op dat er een bekende van hem bij hem staat. Het ijs is gebroken en ik mag zelfs even achter het stuur van de race MAN zitten. Voor mij is de dag al geslaagd. Jammer voor Peter wordt de proef van die dag door hevige regenval en hoog water halverwege gecancelled. We besluiten weer de grens over te steken naar Chili ,net  als de Dakar deelnemers. Dat valt niet mee. We moeten een pas over van 4750 meter. Dat is voor mij en de auto een leuke test voor wat we kunnen. Met mij gaat het wel maar de auto heeft meer moeite. Hoestend en proestend komt hij boven met een enorme zwarte wolk achter ons aan. Toch knap gedaan van het ouwe beestje. Als we weer naar beneden gaan is alles weer als vanouds, dus hij heeft er niets ernstigs aan over gehouden. Ook de volgende dag zien we nog vele rijders van Dakar. We gaan nog even bij een tankplaats voor de motorrijders kijken. Het is een mobiel tankstation dat bestaat uit een aantal olievaten met benzine een stroom aggregaat en een pompje dat in het benzinevat gehangen wordt. Natuurlijk weer een praatje met de Nederlanders gemaakt  en dat was dan Dakar voor ons. 


















Geen opmerkingen:

Een reactie posten