vrijdag 19 oktober 2012

Iguazu naar Valdes (Argentinië)








Iguazu naar Valdés

Vanaf Iguazu rijden we eerst naar Colonia Caraguatay, daar staat het huis (ruïne) waar Ernesto “Che” Guevara zijn kindertijd heeft doorgebracht. Het is een prachtig plekje aan de Paraná rivier, midden in de jungle. Van het huisje is niets veel meer over dan de fundering. Iets verderop is een museum geopend met info over het leven van Che. Zeker de moeite van een bezoek waard al is het allen al de rode zandweg over heuvels er naar toe.




Onderweg naar San Ignacio begint het stevig te regenen, het is alleen jammer dat het er niet door afkoelt. Nog steeds 40 graden en erg plakkerig dus. We overnachten bij de ingang van de ruïnes van het voormalige Jezuïeten klooster. Als het hier regent valt het er ook met bakken uit. De volgende morgen bezoeken we de ruïnes van klooster waar de Jezuïeten van 1609 tot 1818 leefden en werkten en er de indianen een zekere “beschaving” bijbrachten.




Hier vandaan onze weg vervolgd via Posada naar Esteros del Ibera. Door de hevige regenval van de laatste 2 dagen hebben we een nacht gewacht tot het weer wat opgeklaard was en de wegen weer enigszins begaanbaar waren. Het is een zand / gravelweg die niet al te best is na de regenval, maar met onze 4x4 prima te doen. Het natuurpark bij Carlos Pellegrini is prachtig. We zien er kaaimannen, weer waterzwijnen deze keer met kleintjes en zelfs apen in de bomen. Het bezoek aan het park is overigens gratis en dat kunnen wij natuurlijk wel waarderen. Onderweg naar Mercedes zien we nog veel meer wild en we fotograferen er lustig op los. Wel zien we dat er veel waterzwijnen door de voorbij razende 4x4’s zijn gesneuveld. Ook een kleintje en de hele familie waterzwijnen zit langs te kant van de weg te treuren. Een zielige aanblik. Overigens hebben wij er natuurlijk geen geraakt..











Iets voorbij La Paz in Sante Elena kamperen we op een camping municipal. Hadden we beter niet kunnen doen, dit is namelijk ook de plek waar de hangjeugd wil laten horen hoe mooi de motor klinkt zonder uitlaat, of hoe hard de autoradio kan. Ze zijn dus niet veel anders dan bij ons, het verschil is dat de politie er hier blijkbaar niets van zegt. Dat kan ook niet anders want ze zijn de hele dag bezig met controles  We hebben onze papieren minsten 6 keer laten controleren in 2 dagen. Maar helaas voor hun, alles klopte en er was zelfs een brandblusser en twee gevaren driehoeken aanwezig, en natuurlijk de 110km sticker met de rode reflectie strepen die de camper zo lekker ontsieren. Hiermee is dus weer bevestigd dat de politie van de provincie Entre Rios erg graag controleert.

Ons volgende doel is Parque National Pre Delta IN Diamante iets voorbij Paraná  Ook dit park ziet er keurig verzorgd uit (alles lijkt erg nieuw), is weer gratis en je mag er zelfs overnachten. Andere dieren als die we al gezien hadden hebben we hier niet ontdekt.
























Hiervandaan maken we een flinke doorsteek naar Valdes waar we enkele dagen voor nodig hebben. Onderweg doen we San Antonio de Areco aan, waar de parrillo’s branden voor het zondagse Gaucho festijn. Hele ribben op een standaard tegen een houvuurtje aan. Het is een erg aardig plaatsje met leuke oude straatjes die er keurig verzorgd uitzien.

Na weer een dagje flink doorrijden bereiken we ‘s avonds het park Ernesto Tornquist. Het regent ’s morgens dus we gaan niet de route door de bergen doen omdat de wegen erg modderig zijn. Als we vertrekken vergeten we het zijraampje dicht te doen, dit merken we niet, totdat we bij een controlepost het wel wat koud vinden. Hele raampje natuurlijk weg. Dichtplakken met tape en plastic draagtassen en maar weer verder.

Als we aan het tanken zijn komen daar toevallig Henny en Jo ook langs en zijn we weer verenigd na de opsplitsing in Iguazu.

In het volgende plaatsje laten we door een lokale glashandel een nieuw plastic raampje monteren. Kan natuurlijk niet meer open. Dus deze doen we achterin, heb ik ook meer zicht naar achteren en het achterraam zetten we in de zijkant. Valt allemaal wel weer mee dus.

Onderweg naar Valdés overnachten we bij een vuurtoren waar heel veel parkieten (papagaaien) zitten. We hebben niet door dat dit de bekende broedplaats voor deze vogels is. Later zien we de foto’s van Jean Marc en beseffen we wat we hebben gemist. Wel zien we een hele kolonie zeerobben en die had Jean Marc weer gemist.

Op Valdés hebben we prachtig weer en de walvissen spelen vlak voor onze neus, alsof ze gek zijn op toeristen en graag op foto of film willen. Op een morgen zien we nog een aangespoelde jonge walvis die het niet heeft overleefd. Van een parkwachtster horen we dat er een stukje verderop nog een is aangespoeld en dat dit wel vaker voorkomt. Dat is de regel van de natuur.










                                       



1 opmerking:

  1. Hallo Ad en Bernadette,

    Het is leuk om jullie reis te volgen, dan kunnen we ook een beetje mee genieten, we blijven jullie volgen.

    Gr. Louis en Wilma

    BeantwoordenVerwijderen