donderdag 2 november 2017

Etosha - Kaokoland - Namibië



Omdat het nieuwe startslot nog niet binnen was in Windhoek besluiten we eerst naar het Etosha National Park te gaan. We weten dat Henny en Jo daar nu ook zijn en we hebben met hun afgsproken dat we de campingplaats met hun kunnen delen. Natuurlijk is de camping fully booked. Er is echt geen plaats meer voor ons. Als we bij Henny en Jo op hun plekje willen staan mag dat wel. Na veel vijven en zessen krijgen we toch een eigen plek en deze is zo groot dat Henny en Jo bij ons komen staan. Overigens zijn er nog vele plekken niet bezet. Hoezo fully booked.
Ja nu begint de dierentuin pas echt. Er zijn vele waterholes met daarbij natuurlijk vele dieren door elkaar heen. Soms lijkt het wat onnatuurlijk vooral bij de waterhole op de camping die 's avonds verlicht is. Onze favoriet was de Ondeka waterhole ten noorden van camping Okaukuejo.
De foto's spreken voor zich















We staan 3 nachten op camping Okaukuejo en nog 2 nachten op camping Halali. We nemen weer afscheid van Henny en Jo en vervolgen onze reis naar het Kaokoland oftewel het land van de Himba's. Eerst halen we het slotje van de Toyota op in Otjiwarango. Het is natuurlijk nog niet binnen. Gelukkig de volgende dag wel. Op de campsite van Oppi Koppi horen we dat we wel een mooie off-road weg kunnen nemen naar Sesfontein. Erg spannend 27km rijden in 2 uur door droge rivierbeddingen met heel veel erg diep los zand. En natuurlijk af en toe de steile helling weer op. Voor mij leuk voor Bernadette hoefde het niet zo.




Sesfontein is een oud Duits fort wat is omgebouwd naar een lodge. Erg leuk maar ook erg heet. We zien nu overal langs de weg Himba's waarvan de vrouwen schaars gekleed zijn maar de mannen er nagenoeg normaal uit zien. Het is wel een enigszins vreemde gewaarwording als er naast je in de supermarkt een dame met blote borsten staat om een puddinkje uit te zoeken.














We rijden door tot de grens met Angola om de Epupa watervallen te bekijken. Helaas staat er niet al te veel water in de rivier de Cunene en daarom is de waterval minder spectaculair. We rusten een dagje uit om bij te komen van de toch wel vermoeiende kilometers door de hitte en soms slechte wegen.








We bezoeken hier een Himba dorp. We nemen een gids en voedsel voor de Himba's mee en worden daarom van harte uitgenodigd om te zien hoe zij leven. In het dorp zien we eigenlijk alleen maar vrouwen en kinderen en een enkele oudere man. De Himba vrouwen zijn ingesmeerd met een mengsel van oker, kruiden en geitenvet. Hierdoor krijgen ze de bijzondere rood/bruine kleur. Dit goedje wordt ook in het haar gesmeerd en ziet er dan kleiachtig uit. Het haar blijft een maand zitten maar de huid doen ze elke dag. Wassen doen ze zich niet.
We rijden een flink stuk langs de rivier de Cunene die de grens vormt tussen Namibië en Angola.De weg heeft steile hellingen en naar beneden gaat het behoorlijk hard. Daarnaast slingert hij nogal wat. Uitkijken als je boven op de top komt.
Des te verder we naar het oosten gaan des te beter worden de wegen en we vinden het best wel lekker om weer over asfaltwegen te kunnen rijden. Ik schrijf dit verhaaltje op camping Sachsenhein aan de oostkant van het Etosha NP.





1 opmerking:

  1. Erg mooi hoor, en herkenbaar.. en jullie hebben WEL leeuwen gezien!!😱 Groetjes Bart en Chantal

    BeantwoordenVerwijderen