vrijdag 4 december 2015

Wat's en Bridge over the river Kwai (Thailand)

Een Wat is een Boeddhistische tempelcomplex met o.a. een tempel, een verblijf voor de monniken en wat kleinere tempeltjes en stupa's. Meestal zijn er ook nog gebouwen waar de bevolking samen kan komen en een groot plein waar ook kraampjes staan met wat handel. Er zijn er meer dan 30.000 in het hele land in vele soorten en maten. In elke plaats is er wel een of meerdere, een beetje vergelijkbaar met onze kerken die staan ook in elk plaatsje hoe klein dan ook. Vergeleken met onze soms sombere statige gebouwen zijn de Wats vaak zeer uitbundig en kleurrijk. We hebben er zoveel bezocht en gefotografeerd dat we er vaak lang over na moeten denken waar ze ook al weer stonden. De mooiste tot nu toe stond boven op een heuvel gebouwd. In tegenstelling tot de afbraak van kerken in Nederland worden hier steeds nog nieuwe Wats gebouwd.









Vanaf ons boottochtje in Phangnga Bay gaan we naar Phuket om er de vergunning om met de auto in Thailand te mogen rijden te verlengen. Nu staat er een datum op het formulier van 19 december. Wel is het even moeilijk om erachter te komen waar het douane kantoor is. Bellen met het hoofdkantoor in Bangkok leert ons dat we op het vliegveld moeten zijn. Dus we gaan we daar maar heen. We komen juist onder de lunchtijd aan, dus maar even wachten. Als ze de lunch op hebben verwijzen ze ons naar het Custom House in Phuket-stad. Waar het is kunnen ze ons niet uitleggen maar we krijgen een briefje mee (zie foto) waarop het adres van het Custom House staat. De beste man zegt er ook nog bij dat we de snelweg 402 moeten volgen, zo'n 35 km., tot op het eind en dan zijn we er. Daar hebben we niet al te veel vertrouwen in. Maar tot onze grote verbazing klopt het precies. We proberen toestemming te krijgen voor een half jaar, maar dat gaat niet lukken. Slechts een maand verlenging is mogelijk. Dat betekent elke maand een Custom House opzoeken om er weer een maandje bij te krijgen. Flauw zijn ze niet want ze verlengen vanaf de datum die op het document staat met een maand. In ons geval van 19 december tot 19 januari. Ik vraag nog even een lijst met plaatsen waar we de Custom Houses kunnen vinden, maar die hebben ze niet. Ook niet als ik het ongeveer 5 keer probeer. Dat wordt dus iedere keer zoeken, want op internet kunnen we ook niks vinden. We zoeken een hotelletje aan de kust even buiten Phuket om weer eens lekker bij te komen.


Moet toch duidelijk zijn wat hier staat


We rijden langs de westkust omhoog tot we bij Ranong bij de grens met Myanmar komen. Onderweg bezoeken we het Khoa Sok nationaal park met zijn stuwmeer. Het regent behoorlijk en we krijgen enigszins natte voeten in de auto. Maar eens uitzoeken waar dat vandaan komt. Ik denk dat het via het raam naar binnen komt. We hebben namelijk een klapraam wat met veel moeite naar voren over de motorkap geklapt kan worden. Heb ik nooit gedaan en zal ik waarschijnlijk ook nooit doen. Met duct tape de boel dichtgeplakt en dan maar afwachten. Ondertussen was wel de vloer kletsnat inclusief het vilt dat onder de rubber vloerbedekking zit. Dat droogt natuurlijk voor geen meter. De volgende dag waren we met Jo en Henny aan het skypen en vertelden het probleempje. En ja hoor, hadden zij ook gehad. Het scharnierpunt van de motorkap was bij hun dicht gaan zitten door bladeren die erin gekomen waren. Ook maar even gecontroleerd en ja hoor potdicht. Alles eruit gepulkt en even testen met en flesje water en dat kwam er weer keurig onder de auto uit. Nu elke avond de vloerbedekking omhoog zetten om het vilt te drogen.

In Maleisië, maar ook hier zien we soms vreemde gebouwen. Geen ramen en deuren, maar luchtgaten in de muren. Het zijn speciale gebouwen waar  zwaluwen met hun speeksel nesten bouwen. Deze nesten worden "geoogst" en schoongemaakt en in Chinese restaurants voor een vette prijs als lekkernij opgediend. 


Vissers plaatsjes zijn altijd kleurrijk
Boeda in aanbouw, enorm groot zijn ze

Woningen worden omgebouwd tot vogelnesten. dit is een lekkernij voor de Chinezen
Tja of deze nog lang zal bestaan........






Houten koebellen
Visjes liggen te drogen

Vracht ananassen
Weer een heel andere steil tempel


We rijden nog een stukje langs de grens met Myanmar en steken dan over naar de oostkust. Thailand is hier erg smal en we hebben weinig keus om te rijden. Natuurlijk nemen we de kleine kustweggetjes en komen zodoende langs de nodige strandjes, authentieke schilderachtige vissersdorpjes en natuurlijk langs vele Wat's. Als we door Hua Hin rijden stoppen we even om het oude treinstation te bekijken dat tegenover de koninklijke golfbanen ligt. We zoeken het oude Railwaystation hotel dat in de film van Killing Fields is gebruikt. Oorspronkelijk gebouwd in 1924 en een paar jaar geleden in oude glorie hersteld. Tegenwoordig heet het Sofitel. Helaas kunnen we het niet vinden. Het zou toch eigenlijk naast het station moeten liggen. Er zijn 2 perrons, een voor het gewone volk en een eindje verder eentje voor de koning. De laatste omdat de koning hier een groot buitenverblijf heeft. Hua Hin is een behoorlijk grote drukke toeristische stad. We rijden door naar het noorden totdat we bij Phetchaburi door een zoutwingebied komen. In Phetchaburi gaan we naar het paleis Phra Nakhon Khiri dat boven de stad uittorent en waar we met een kabelbaantje naar boven kunnen. Zeer de moeite van een bezoek waard.





Omdat in de eerste week van december elke avond een lichtshow wordt gegeven bij de “Bridge over the river Kwai” rijden we door naar Kanchanaburi waar de brug ligt. Het is een mooie show, waar op kunstzinnige wijze de toestand van de dwangarbeiders wordt uitgebeeld. Daarnaast is er een grote kermis en markt met veel van hetzelfde aan waren en enorm veel eettentjes. En natuurlijk optredens van toneel en muziek. Ze moeten tegen elkaar opboksen om gehoord te worden. We vergelijken het maar met 4 en 5 mei bij ons. Slapen doen we op een parkeerterrein waar het na 1 uur stil en leeg wordt. De volgende morgen kom ik erachter dat ik het slangetje van de benzinebrander kwijt ben. Vergeten op te bergen en moet dus nog op de vorige overnachtingsplaats liggen. Of niet natuurlijk. Het is een klein benzinebrandertje en zonder dat slangetje is hij waardeloos. We gebruiken hem steeds om theewater te koken en koffie te zetten omdat het in de camper te heet is. We besluiten terug te rijden, zo'n dikke 2 uur, naar de vorige overnachtingsplaats en daar ligt het slangetje gelukkig nog. Wel een duur ding geworden op deze manier.






Zoutwinning
Erg oude tempel in Phetchaburi






2 opmerkingen:

  1. Wàt een mooie foto's zeg! Prachtig allemaal!!! Leuk zo jullie blog. Wij de gezellige Sinterklaastijd achter de rug! Groetjes Bart en Tea

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Schitterende foto's ! En wat een prachtige kleuren al die tempels ! Maar dat wisten wij natuurlijk al. Wij hadden ook verschrikkelijk veel foto's gemaakt toen wij daar vorig jaar waren. Je blijft je verbazen in Thailand dus blijf alsjeblieft genieten. Dan blijven wij heerlijk genieten van jullie blog. Drive safely.

    BeantwoordenVerwijderen