zaterdag 1 december 2012

Tierra del Fuego (Chili-Argentinië)

Van Torres del Paine rijden we richting Puerto Natales, dit is de uitvalsbasis voor het park Torres del Paine. Echt een plaatsje waar veel toeristen samenkomen. Dus volop restaurantjes, banken tankstations etc. Auto weer gevuld met diesel en water en nog wat geld getapt en verder kunnen we. Jo en Hennie kunnen even niet verder omdat zij wat gedoe hadden met het tappen van geld. Transactie voltooid en geen geld, Bankjuffrouw geraadpleegd en samen met haar nog een poging gedaan met hetzelfde resultaat. Om zeker te weten dat het geld niet van hun rekening werd afgeschreven moeten ze wachten tot de volgende dag 1 uur. Wel verstandig want je weet maar nooit. We spreken af op een plekje richting Punto Arenas, maar als we daar aankomen is er geen enkele mogelijkheid om te kamperen. Tja de verhalen van reizigers op internet kloppen niet altijd of zijn al weer achterhaald. We rijden door  en vinden een aardig plekje aan een erg verlaten weggetje. Vanaf 6 uur ’s avonds tot ’s morgens 8 uur komen er 2 auto’s langs. Als we willen vertrekken komen er opeens 5 motorrijders lang. Het blijken Nederlanders te zijn die met huurmotoren compleet met volgauto een tour door Zuid Amerika maken. Ze stoppen omdat ze wel wat nieuwsgierig naar ons zijn, een auto met Nederlands kenteken op dat achteraf weggetje. Aan hun volgauto, die uit Punta Arenas komt vraag ik of hij een adresje weet om daar mijn auto een doorsmeerbeurt te geven.

In Punta Arenas laat ik de olie verversen samen met het oliefilter. Ook vraag ik om de wielen nog even na te kijken op speling van de lagers. Linksvoor moet gesteld worden en dat doen ze meteen. Alles voor een bedrag van omgerekend € 25,-. Verdere problemen konden ze niet vinden. Olie moest ik overigens zelf kopen in de zone franca wat zoveel betekent als een taxfree zone. Maar de prijzen zijn niet echt veel lager als bij ons, maar ze hadden wel gewoon Shell Helix 10W40.

We bezoeken in Punta Arenas nog het Cementerio, dit is een erg grote begraafplaats met prachtige familie graven. Aan de namen zien we dat er veel Kroaten een groot graf hebben, maar ook Engelsen, Italianen en Duitsers. Dit kerkhof is behalve om deze grote graftombes ook bekend om zijn grote geschoren hagen.




We rijden verder zover mogelijk naar het zuiden van het vaste land van Chili en bereiken daar Fuerte Bulnes. Een park met replica van een fort. De jongeman bij de toegangspoort had behoorlijk last van ADHD of had iets pittigs gerookt. Het kan ook zijn dat hij gewoon zo gek als een deur was. De prijs voor zijn toegangskaartje was in ieder geval veel te hoog dus zijn we weer gekeerd. Later op weg naar de vuurtoren (die we ook al niet gezien hebben) konden we nog wat foto’s van het fort maken. De omgeving is hier wel erg leuk dus we blijven er een paar dagen hangen.








Onderweg naar de veerboot naar het zuiden stoppen we nog even bij Estantia San Gregorio. Dit is een tot voor kort een verwerkings plek voor schapenwol uit de Malvinas (beter bekend als Falkland eilanden). Omdat de wolprijzen zo dramatisch gedaald waren is deze estancia enkele jaren geleden gesloten en ligt alles er nu verlaten bij. De gebouwen zijn allemaal nog intact dus het geeft wel een goed beeld hoe het was. Er liggen ook 2 scheepswrakken, maar die liggen er al wat jaartjes.

Bij Kimiri Aike verlaten we het vasteland van Chili om over te steken naar het Chileens–Argentijns eiland Tierra del Fuego. Het is een oversteek van een half uurtje. We rijden de kust langs via Porvenir naar Lago Blanco. Het eerste stuk is saai, maar het tweede gedeelte maakt het ruimschoots goed. Voorbij Porvenir is het landschap heuvelachtig en bebost. Dat is na te veel Patagonië een welkome afwisseling. Aangekomen bij het meer ziet een van mijn achterbanden er niet al te best uit. Veel stukken eraf door de vele ripio’s, vrij scherp grind. Na het eten staan we wel erg scheef en ja hoor hij is nu echt lek. Er blijkt een scheur in te zitten van een paar centimeter dwars door de buitenband heen. Die is wel erg snel afgeschreven na goed 10.000 km. Omdat ik er zelf een binnenband op kan leggen plak ik een stuk canvas aan de binnenkant tegen de buitenband (kunt u het nog volgen) om toch nog met deze band in noodgevallen verder te kunnen. Navraag in Argentinië leert ons dat deze banden hier niet aan te komen zijn. In Chili zou het geen probleem moeten zijn. We zien wel. Komen we eindelijk op een verharde weg, krijgen we ook nog een steen van een vrachtauto tegen de ruit, wat een leuk sterretje veroorzaakt.





Vlak voor Rio Grande bezoeken we een door de Salecianen opgezette school  en deze is nog steeds actief door de paters Salesianen. Er is een aardig museum met uitleg over het ontstaan van de school en een stuk geschiedenis van Tierra del Fuego en zijn oorspronkelijke bewoners, de indianen.

Aangekomen in Ushuaia vind ik erg snel een werkplaats waar ze de ruit willen repareren voor € 15,-. Dat valt dus weer mee.  Het is koud in Ushuaia, soms sneeuwt het, maar gelukkig waait het niet zo hard als in Patagonië. We kamperen op camping municipal. Er is weer niks en het kost ook weer niks. Voor ons niet erg want we zijn volledig selfsupporting. Naast de camping was het treinstation voor de trein naar het einde van de wereld. Twee kleine stoomtreintjes brengen dagelijks busladingen toeristen naar het einde van de wereld.






In Ushuaia bezoeken we het museo del Fin del Mundo, wat weer uitleg geeft over de oorspronkelijke bewoners de indianen. Bij het toeristen bureau kunnen we internetten, veel te traag om onze blog bij te werken. Wat opvalt is dat er veel Russen zitten die ook allemaal contact met het thuisfront zoeken.





















We maken vanuit Ushuaia een uitstapje naar Estancia Harberton en Estancia Moat. Verder kunnen we echt niet met de auto. Est. Harberton is opgezet door Tommy Bridges een Engelse vondeling gevonden op een brug in Engeland. Hij had een hemdje aan met de letter T erop geborduurd, daarom hebben ze hem Tommy Bridges genoemd. Hij is samen met een zendeling via de Malvinas in Tierra del Fuego beland en heeft daar de estancia opgezet. Deze wordt nog steeds bewoond door de afstammelingen van Bridges, inmiddels de vierde generatie. Tommy heeft lang samengeleefd met de Indianen, hun taal geleerd en zelfs een woordenboek Yamana- English geschreven. Natuurlijk heeft hij ze ook het geloof bijgebracht. Door zijn vele goede werk kreeg hij van de Argentijnse overheid een stuk grond van 30.000 hectare om zijn estancia te beginnen. Op de estancia is ook een museum met een heldere uitleg over dolfijnen en walwissen die hier voorkomen. Wat ze erg goed gedaan hadden zijn de schilderingen van de dieren met ervoor het skelet zodat het allemaal wat sprekender is.






Op de terugweg naar het vaste land van Argentinië stoppen we nog even bij de plaatselijke bakker in Tolhuim, het is werkelijk niet te geloven dat is zo’n klein plaatsje zo’n grote bakkerij kan bestaan. En werkelijk de mensen staan ervoor in een rij. Ik moet zeggen het smaakte ook uitstekend, niet allen het brood maar vooral alle lekkernijen die ze er maakten.


Deze tukan vonden we in de bakkerij, hoort hier natuurlijk niet thuis








1 opmerking:

  1. Ad en Bernadette,wij hebben weer genoten van jullie belevenissen en ook van de muziek bij de filmpjes
    De enige belevenis hier was de Oldtimer beurs in Eelde.En morgen natuurlijk Sinterklaas.

    groetjes van Reina en Hielke

    BeantwoordenVerwijderen