maandag 17 december 2012

Carretera Austral (Chili)




Vandaag gaan we de grens over tussen Los Antiguos en Chile Chico. Dit houdt in: de paspoorten uit en in laten stempelen, de auto uit- en invoeren en de vervelende controle op voedselinvoer naar Chili. Deze keer treffen we een strenge dame die zelfs in de kisten achter op de auto wil kijken. Ze kan niets vinden en is zeer tevreden over ons. Ze geeft ons mooie informatie mee over de Carretera Austral.





In Chile Chico moeten we dus weer eten in gaan kopen. Het is een klein plaatsje en het aanbod is niet geweldig. Het vlees ziet er niet uit en ook de groente is verrimpeld en verlept. Uit een kist zoeken we een paar goede aardappels. Vlees wordt dit keer uit de diepvries gehaald. Gepaneerde zalm en gepaneerde kip. Ook moeten we weer geld pinnen. Doordat we heel veel wegen gehad hebben met wasbordmotief en potholes is er een steun afgebroken van het rek waarop de zonnepanelen liggen. Ad moet op zoek naar materialen en in een klein winkeltje waar ze werkelijk van alles verkopen vindt hij het benodigde spul. Hij maakt het  meteen maar in orde aan het strandje van het meer Lago General Carrera. Als de boel opnieuw bevestigd is rijden we langs dit meer naar een vrij kampeerplekje achter Malin Grande. Langs de weg in bloei staande gele bolplanten, wilde roosjes en nog veel meer mooi groen en dit alles met aan de andere kant schitterende uitzichten over het meer.











De volgende ochtend moet Ad toch weer even aan de slag om de zonnepanelen nog wat beter vast te zetten. Dan kunnen we weer op weg. De route gaat door een gebied met besneeuwde bergen, het meer en de fjorden. Ook hier weer allerlei bloemen fuchsia’s, lupinen en struiken met rode bloemen. Van de laatste weet ik niet hoe ze heten. We proberen in Puerto Guadal nog wat groente en fruit te kopen. En dat lukt goed. In een kleine supermarkt hebben ze heel wat vers  spul liggen. En zo waar hebben ze een bolletje Edammer kaas in de vitrine.  En dat ligt even later dus bij ons in de koelkast.  We steken nog even aan in Puerto Bertrand, een klein vissersdorpje bestaande uit een aantal houten huisjes. Veel is hier nu nog niet te beleven.  Dat zal over een paar weken wel anders zijn want dan krijgt iedereen hier vakantie. We komen in de buurt van Rio Tranquillo waar overal in de bermen en op de hellingen gele, ja echt, gele lupinen staan.  Vanuit deze plaats willen we eigenlijk nog een omweg maken, maar omdat het al na vieren is, rijden we door naar de met Jo en Henny afgesproken kampeerplek. Op dit stuk staan een heleboel eeuwenoude bomen met knoestige stammen.




Om onderdelen voor de auto te kopen vertrekken onze medereizigers ’s morgens meteen naar Coyhaique. Dit is de enige behoorlijke plaats in de zeer wijde omgeving. Wij rijden terug om de gemiste route van gisteren te rijden, de Valle Exploradores. En daar hoeven we echt geen spijt van te hebben. Wat is het daar mooi, kilometers lange bermen vol gele lupinen en gunneraplanten, waarvan sommige bladeren een doorsnee van ruim een meter hebben., overal watervalletjes die vanaf de beboste berghellingen naar beneden stromen. Hier groeien de fuchsia’s op en om de bomen. Jammer dat het weer niet helder is. Als we weer uit het dal komen gaan we richting Coyhaique. Ook op deze route vallen we van de ene verbazing in de andere. Het eerste gedeelte van de route is onverhard, de laatste 90 km. zijn verhard. Wat een luxe. Doordat er Coyhaique geen officiële camping is verwijst de “VVV” ons door naar een picknickplaats aan de rivier. ’s Nachts worden we verblijd met keiharde muziek van jongelui die daar in de auto zitten. Tegen de ochtend blazen ze de aftocht,  hun rotzooi achterlatend. Ad en Henny gaan onderdelen kopen en naar een garage om het lager van een van de wielen te laten stellen. Die krijgen hier met dit wegdek flink op hun donder. Zo ook de wielen waar hele stukken uitgevreten zijn. Jo en Bernadette gaan op zoek naar een Lavenderia oftewel een wasserette. Binnen 6 uur krijgen we de was keurig opgevouwen terug. Kosten voor 2 machines plm. 8,00 euro. We hebben ook weer een lekke band, de vierde op deze reis. Het gaatje is zo klein dat Ad het niet kan vinden. Dan maar het reservewiel er op en de band later plakken. We gaan nog even naar de kerstmarkt, maar hebben het vlug gezien. Het regent en dat gaat zo ook de hele nacht door. Niet verwonderlijk want ze hebben hier een gezegde: hier regent het 370 dagen per jaar.









We gaan verder naar Puerto Cisnes, een vissersdorpje met een leuke kleine haven. Ook wordt er hier vis gekweekt. Overnachten doen we aan de kade. Helaas eindigt hier de verharde weg en stuiteren we weer verder naar de volgende attractie, Nationaal Park Queulat. Het park lijkt wel een oerwoud. Ook nu is het koud en valt er nu en dan regen. We gaan de hangende gletsjer bekijken. Er zijn 2 watervallen naast en zo nu en dan valt er met veel geraas een stuk van de gletsjer af de rivier in. We mogen in het park kamperen en kunnen er hout kopen om een vuurtje te stoken. Dat is de eerste keer op deze reis. Het is ook wel lekker want het is koud en begint ook weer te regenen. Dit gaat de hele nacht door dus beslissen we om maar weer door te rijden. Eigenlijk best jammer. Volgens de landkaart die we bij ons hebben zal de route die nu komt volledig verhard zijn. Nou, daar hebben we niks van gemerkt. Weer allemaal grint en gaten. Wel is de omgeving zeer de moeite waard. Overal watervallen en woest stromende beken. Als we in Futaleufu aankomen gaan we naar een camping aan de rivier. Dit is een stek waar veel rafters en kayakkers overnachten in het seizoen. Als je dat daar kunt heb je wel flinke spierballen nodig want het water gaat er heftig tekeer. Douchen kun je hier tussen 10.00 en 12.00 uur. De warmwatervoorziening daarvan gebeurt door een grote potkachel buiten waar een zootje leidingen aan gesoldeerd zijn. Als we zeggen dat 10.00 uur wel wat laat is zegt de receptioniste lachend dat we de kachel wel om 06.00 uur aan mogen steken. En dan komt de Nederlandse slimheid weer even boven drijven. Ze stoppen om 11.00 uur ’s avonds de kachel vol en kunnen dan toch redelijk op tijd douchen.








Dit is voor ons het einde van de Carretera Austral.   Een route die we iedereen aan willen bevelen, maar neem wel een stevige auto mee. 





2 opmerkingen:

  1. Mooie foto's,prachtig met die gele lupinen.Wat een prachtige reis maken jullie.
    Bij ons alles zijn goed.Gisteren een feest voor de 21 ste verjaardag van onze dochter Mary bij ons thuis gehad.Dagen in de keuken gestaan,en je dan nog afvragen of je wel genoeg eten hebt voor 25 jongelui.Maar gelukkig was er meer dan genoeg en was het heel gezellig.Der vrienden uit
    Amsterdam bleven ook nog allemaal logeren,dus vanochtend leek het hier wel een hostel.Nu weer over tot de orde van de dag ,nog even en het is weer kerstmis.Wij wensen jullie fijne Feestdagen toe,en een avontuurlijk 2013. Groetjes,Bob en Karin.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hallo Ad en Bernadette
    Wij wensen jullie een fijn kerstfeest en een gezond en gelukkig 2013.

    Geert, Els, Marleen, Bart, Chantal

    BeantwoordenVerwijderen